رابطه زن و شوهر
رابطه زن و شوهر، رابطة مهرورزي و محبت پذيري، عهد و وفا، گذشت و ايثار، مودت و مروّت، صفا و صميميت، دل و دلدار... و رحمت و نعمت است و در يك نگاه رابطة زن و شوهر آيندهاي است از زيباترين تلاقي چشمها، گيراترين تبادل كلامها، هماهنگترين طپش قلبها، همسوترين انديشهها، استوارترين گامها، و پررمزو رازترين محروميتها...»[1]
«عشق و محبت راهگشا و كارگشا و آسان كنندة دشواريهاست، عشق و محبت به انسانها جهت و هدف و مسئوليت ميدهد عشق و محبت، فاصلهها را كم و كششها را تقويت و بيگانگان را بيگانه ميكند و به انسانها صميميت و يكرنگي و همدردي و همفكري ميبخشد»[2]
چه زيبا ميسرايد مولوي شيرين سخن كه:
ازمحبت تلخها شيرين شود وز محبت مسـها زريـن شـود
از محبـت نـار نـوري شود وز محبـت ديـو حـوري شود
ازمحبت حزنشاديميشود وز محبت غول هادي ميشود
ازمحبت مرده زنده ميشود وز محبـت، شاه بنده مي شود
و چه زيبا ميگويد سعدي شيرازي:
زن و مرد از براي آن باشند كه دلاويز و مهربان باشند
«بنابراين محبت خواهي و انس طلبي و آرامش در سايه كاميابيها، شروع پايههاي عاطفي زندگي است.
جهاز و مهر زن مِهر است اي دوست محبت مغز باشد مابقي پوست
در آن خانه كه نبود مهرباني جهنم دان و نامش زندگاني»[3]
آری محبت لازمه زندگي و تداوم بخش آن است و زندگي عاري از عشق و محبت، بيروح و خشك و نفرت آور و تلخ خواهد بود.
[1] امیر ملك محمدي، راهنماي خانواده، فصل2، ص 30
[2] احمد بهشتي، خانواده در قرآن، ص 338
[3] عباس اسماعيلي يزدي، فرهنگ تربيت، ص 257
ارایه مطالب دینی ، اخلاقی ، اجتماعی و خانوادگی با استفاده از منابع اسلامی