بعضی فکر می کنند  روزه داری مساوی است با بیحالی و خستگی و...

روزه ظاهرا تشنگی و گرسنگی و در نتیجه کمی خستگی و بیحالی را به دنبال داره

و این به معنای غم و اندوه ونگرانی روزه دار نیست ...

روزه سخت است ولی بسیار شیرین و روح افزا...

باید خوشحالی دم افطار و احساس رضایت از توفیق انجام تکلیف روزه دارها را هم ببینید.

علاوه بر این روزه داری موجب حفظ انسان

از بسیاری از شادیهای کاذب و زودگذر و گناهان می شود...

اراده انسان روزه دار بسیار قوی و مستحکم می شود ...

چون می تواند ساعتها بر نفس و خواسته های نفسانی و شهوانی غلبه کند ...

هرچیزی نمی خورد ...هر حرفی نمی زند ...

هر نگاهی نمی کند ...

و هر جایی نمی رود ... هرچیزی نمی شنود ...

 واین یعنی اراده پولادین ...

و مهم تر از همه اینکه رضایت خدا را به همراه دارد...

نظر شما چیست ؟