الهی!

نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم

نـه تو آنی که گدا را ننــــوازی به نگاهــــی

در اگــــر باز نگـــردد نـــــروم باز به جایــــی

پشت دیـوار نشینـم چو گـدا بر سر راهـی

کس بــه غیـــــــــر از تــــــو نخــــواهــــــم

چـــــــه بخواهـــــــی چـــــــه نخـــــــواهی

باز کن در که جز این خانه مرا نیست پناهی