۲)در دوره ی جوانی جوان به دو شکل تصمیم به ازدواج می گیرد یکی بر اساس احساس که نامش را عشق می گذارد و دیگری بر اساس استدلال که نامش را سر و سامان دادن به زندگیش می گذارد.

۳)انتخاب:

بر اساس عقل درست تر است. برخی در این مرحله سخن از عمل براساس عشق می آورند که به نظر  اشتباه است زیرا

اصولا عشق به ظاهر وجود ندارد، این هوس یا در خوشبینانه ترین حالت دوست داشتن است .

عشق فقط می تواند به کمالات باشد . عشق به کمالات ماندنیست . کسی که عاشق فرد دیگریست اصولا عاشق کمالات اوست و به او نیز به خاطر کمالاتش عشق می ورزد. عشق در مرحله ی بعد از عقل است.

۴)عشق:

 پس از انتخاب بر اساس عقل که به شناسایی کمالات می پردازد -عشق- این قدرت بی نهایت پا به میدان می گذارد و عاشق را از قدرت خود بهره مند می کند و هدف عاشق را از ازدواج به ازدواج برای پیشرفت همه جانبه ارتقاء می دهد.

۵) رفتار با معشوق:

بهترین حالت بر اساس عقل است. البته رابطه ی عاطفی بین عاشق و معشوق باید مملو از عشق باشد ولی برای جلوگیری از مشکلات احتمالی احتیاط عقلی بهتر است.

اگر عقل و احساس (عشق)به درستی و در جای خود استفاده شوند می توان در مسائل مختلف از جمله در ازدواج نتیجه ی درست به دست آورد و مطمئن بود.