مربی باید به طفل بفهماند که بزرگ‌ترین وظیفه هر انسان جلب رضای خداست و رضای خدا در اطاعت و فرمانبرداری از دستورات اوست که به وسیله پیامبر عزیزش برای ما بیان نموده است. راستی و درستی به خشنودی خداوند  و گناه و نادرستی باعث غضب پروردگار است.

لازم است مربی از دوران کودکی حس مسئولیت طفل را در پیشگاه پروردگار بیدار نماید و او را به وظیفه‌شناسی بار آورد. باید با زبان ساده به او بفهماند که خداوند در هر حال تو را می‌بیند و از کارهای خوب و بد تو آگاه است و چیزی از خداوند پنهان نیست، در کارهای خوب به تو پاداش می‌دهد و در بدی‌ها مجازات می‌کند.

پدران و مادرانی که فطرت ایمانی طفل را احیا نمایند و از اول او را خداپرست بار آورند، با این کار از طرفی اساس سعادت او را به پاکی پی‌ریزی کرده‌اند و از طرف دیگر، اولین و مهم‌ترین وظیفه خود را در تربیت به خوبی انجام داده‌اند. 

تربیت دینی کودک 

تربیت دینی در دوران قبل از دبستان محدود به ایجاد انس نسبت به مسائل دینی است. به این معنی که کودک آنچه را به طور منظم در محیط خانواده می‌بیند، نسبت به آن انس پیدا می‌کند و همین انس اولیه زمینه را برای پیدایش عادت و انجام فرایض دینی در مراحل بعدی فراهم می‌آورد. اولین سنگ‌بنای تربیت دینی و الهی کودک در این سال‌ها گذاشته می‌شود.

بایسته‌های تربیت دینی کودک 

·        پرهیز از زیاده روی.

·        آشناکردن تدریجی کودکان  با مسائل دینی.

·        پرورش عواطف دینی کودک:( با شرکت دادن آنها در مجالس و مراسم دینی)

احساس مذهبی یکی از عمیق‌ترین احساس‌ها و گرایش‌های فطری در انسان است که اگر زمینه برای شکوفایی آن فراهم باشد، به سرعت رشد می کند.

اگر فضای خانه آمیخته با ارزش‌های معنوی باشد و پدر و مادر خود ارزش‌های الهی و تکالیف دینی را در زندگی خویش جدی بگیرند، کودکان به طور غیر مستقیم و به صورت مشاهده‌ای از این جوّ معنوی متأثر می‌شوند و علایق دینی در آنها به طور طبیعی پرورش می‌یابد.

.       اول جذب، سپس آموزش:

در دوره کودکی اساس کار و تربیت دینی کودک بر تقویت پیوند عاطفی او با دین استوار است. از این رو باید از سخت‌گیری نابجا پرهیز نمود.

·        توجه به برداشت کودکان از مفاهیم دینی: برداشت کودکان از مفاهیم دینی با بزرگسالان یکسان نیست. نباید ذهن کودک را با استدلال‌هایی که فراتر از درک ذهنی اوست، آشفته ساخت. برداشت کودک از مفاهیم دینی مادی و مطابق با عالم انسانی است.

·        با کودکان نباید زیاد درباره مجازات اعمال در جهان آخرت یا خشم خدا و امثال آن سخن گفت.

·        برشمردن نعمت‌های الهی و از نیکی و بخشش و احسان او با کودکان سخن گفتن، مناسب‌ترین راه برای آشنا ساختن دل‌های آنان با پروردگار خویش است.

·        پاسخ‌دهی درست به پرسش‌های کودکان: 

درپاسخ به کودکان  توجه به سه نکته ضروری است:

o       لازم نیست از پاسخ‌های دقیقی که قابل فهم برای کودک نیست، استفاده کرد.

o       نباید از اینکه برداشت او از مفهوم خدا دقیقا مطابق با واقع نباشد، ترسید و نگران شد.

o       کودک را باید با تخیلات خود آزاد گذاشت و در صورت لزوم برخورد سلبی با آن کرد:« خدا مثل ما و سایر آفریده‌ها نیست بلکه او خالق همه ماست». این نوع برخورد به کودک می‌آموزد که خدا چه نیست و تصور او را از خدا تا حدی تنزیه خواهد کرد. 

راهکارهای معصومان ع در آموزش خداشناسی و ایجاد و تقویت اعتماد به او و صفاتش

1.   مفروض گرفتن اصل وجود خدا

2.   استفاده از دلایل روشن و قابل فهم

3.   تاکید بر معرفی خدا از راه صفات

4.   ایجاد ارتباط با خدا و حفظ آن که آثار زیر را دارد:

1.   تقویت، رشد و ارتقای ایمان به خدا

2.     انس با خدا و محبت او